Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Η μαύρη επέτειος της 25ης Μαρτίου.


Την 25η Μαρτίου ο Ελληνισμός εορτάζει δύο χαρμόσυνες επετείους.

Πρώτον, την εξέγερση του Γένους μας, κατά της οθωμανοϊσλαμικής σκλαβιάς, χάρη στην οποία αναδύθηκε το νέο Ελληνικό έθνος/κράτος και δεύτερον τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, μέσω του οποίου άρχεται η εν-ανθρώπιση του Χριστού, βάσει του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος.

Εξόν όμως από αυτές τις δύο λαμπρές επετείους, ημείς οι Έλληνες πρέπει να χαράξουμε βαθιά μέσα στη συλλογική μας μνήμη και μία άλλη επέτειο.

Μία μαύρη επέτειο, τόσο για τον Ελληνισμό, όσο και για τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, που σέρνονται σήμερα στα κρεματόρια των εθνών, από τους κομισάριους των αφανών κογκλάβιων της παγκοσμιοποίησης.

Την επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1957, όπου μια δράκα αφελών ή "μυημένων" πολιτικών εργολάβων υπέγραψαν στη Ρώμη, τις δύο συμφωνίες βάσει των οποίων γεννήθηκε ο εφιάλτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δρομολογήθηκε η αντικατάσταση των λευκών ευρωπαίων πολιτών, από μια μιγαδική ράτσα αφροασιατών, που θα δώσει στα παγκόσμια αφεντικά, τις περιπλανώμενες στρατιές μισθωτών σκλάβων του μέλλοντος. 

Οι Έλληνες των επόμενων γενεών [αν υπάρχουν ακόμα Έλληνες] ίσως να μην διδάσκονται παρα μόνον αυτή τη μαύρη επέτειο, αφού οι εορτές της ορθοδοξίας και της ελευθερίας των Ελλήνων, να είναι αυστηρά απαγορευμένες, το δε ελληνικο έθνος /κράτος να μνημονεύεται μονάχα στα κρυφά σχολειά...






Στην άγρια φυλή των βασιβουζούκων, όπου υπάρχουν ακόμα σοφοί άνθρωποι, λέγουν ότι: "ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις"
Προσωπικώς δεν πιστεύω καν, ότι οι πολιτικοί εργολάβοι που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τα σχέδια των αφανών αφεντικών του πλανήτη για ένα είδος "ενωμένης ευρωπαϊκής ηπείρου", είχαν την οποιαδήποτε αγαθή πρόθεση, εξόν ίσως από τον αγαθό στρατηγό Ντε Γκωλ, που μάλλον ένιωθε ενοχές για τον εξευτελισμό της Γαλλίας από τη βερμαχτ του Ρόμελ και του Μάνσταϊν και ήθελε να βρει έναν τρόπο για να ξεπλύνει το Σεντάν, έστω και μέσω της φιλειρηνικής προσέγγισης με την κακομοιριασμένη [τότε] Γερμανία του Αντενάουερ.

Κι αν οι Γάλλοι ένιωθαν ότι αυτοί ήσαν οι ηττημένοι των μαχών του 1940 στα δάση των Αρδενών, ποια άλλη καλύτερη εκδίκηση θα μπορούσαν να πάρουν από την εξουθενωμένη Γερμανία του 50, εξόν από το ολοκληρωτικό οικονομικό και στρατιωτικό της ξεδόντιασμα; 

Για τον Ντε Γκωλ της δεκαετίας του 50, η ένωση "άνθρακος και χάλυβα", που προετοίμαζε την Ενωμένη Ευρώπη, θα ήταν η καλύτερη απόδειξη της βαθιάς συναίσθησης της Γερμανικής ήττας, εφόσον θα αποτελούσε και μια ευθεία ομολογία του γερμανικού έθνους, ότι με τα όπλα δεν είχαν καμία ελπίδα πια να κάμψουν τη Γαλλική υπεροχή.

Αν ο στρατηγός ζούσε σήμερα, ενδεχομένως να καταλάβαινε πόσο μακράν νυχτωμένος ήταν.

Η Γερμανία όχι μόνο δεν μπήκε σε δεύτερη μοίρα αλλά αντιθέτως, η Γαλλία κατάντησε πλέον η θλιβερή ζητιάνα της οικονομικής Γερμανικής κυριαρχίας.

Πέραν όμως από τις εθνικιστικές φαντασιώσεις ανθρώπων σαν τον στρατηγό Ντε Γκωλ, έχω την αίσθηση ότι ουδείς άλλων των 6 συμβαλλομένων, είχε τις οποιεσδήποτε καλές προθέσεις, για τη δημιουργία πραγματικά μιας Ευρώπης των λαών, όπου η οικονομική και πολιτική ένωση των κρατών, θα εξασφάλιζε την ειρήνη και την ευημερία.

Υπενθυμίζω ότι η συνθήκη της Ρώμης στις 25 Μαρτιου 1957, υπεγράφη από εκπροσώπους 6 ευρωπαϊκών χωρών: του Βελγίου, της Ιταλίας, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας.

Από αυτές τις 6 χώρες μοναχά η Γαλλία [κι αυτή κατά το ήμισυ, αν συνυπολογίσουμε την συνθηκολόγηση του Πεταίν] πολέμησε ουσιαστικά τον Χίτλερ.

Η Ιταλία ως γνωστόν ήταν σύμμαχος της Γερμανίας, ο Βελγικός και ο Ολλανδικός στρατός ήσαν απλώς ανέκδοτα, ενώ το Λουξεμβούργο, δεν θα έπρεπε καν να λογίζεται ως αυτόνομο κράτος, εντός της Ευρώπης.

Άρα για ποια εξασφάλιση της ειρήνης ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη ομιλούσαν οι εντεταλμένοι προπαγανδόροι της ευρωπαϊκής ένωσης, όταν έμεναν απέξω ακριβώς τα ισχυρά στρατιωτικά έθνη, όπως η Βρετανία ή η Ρωσία ή η Ισπανία ή η Αυστρία ή η Ανατολική Γερμανία [πρώην Πρωσία];

Με συν-μετόχους και συνενόχους "χώρες" ευκαιρίας όπως το Λουξεμβούργο, δεν στήνονται υπερεθνοτικές ενώσεις αλλά συμφωνίες λεηλασίας...

Στην πραγματικότητα οι δύο συμφωνίες της Ρώμης [η συμφωνία για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και η συμφωνία για την Ευρωπαϊκή κοινότητα ατομικής ενέργειας] ήσαν ο πρόλογος ενός εφιαλτικού σχεδίου, βάσει του οποίου θα περιορίζονταν σταδιακά η ανεξαρτησία των ευρωπαϊκών εθνών/κρατών και η υποκατάσταση της ισχύος των εθνικών κοινοβουλίων, από κάποια αφανή διευθυντήρια.

Μέσα από τη διαρκή πλύση εγκεφάλου και τον έλεγχο του νου, που οι πρωθιερείς της λεγόμενης σχολής της Φρανκφούρτης είχαν ήδη προαναγγείλει την αλματώδη ανάπτυξη του, τα διευθυντήρια και τα κογκλάβια των δι-εθνοτικών [transnational] θυλάκων ισχύος, θα επέβαλλαν στο συλλογικό ασύνειδο των λευκών γηγενών Ευρωπαίων, την αποδοχή της συλλογικής τους ευθανασίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που προέκυψε μετα τη συνθήκη του Μααστριχτ και την εισαγωγή της ευρωκατάρας ενός κοινού νομίσματος, αφού πλέον είχε προχωρήσει βαθιά η μαζική λωβοτομή των ευρωπαίων, είναι το «σημερνό πρόσωπο του Χτήνους», που η γέννηση του τοποθετείται συμβολικά την 25η Μαρτίου του 1957. 






Σ΄αυτό το τρομαχτικό μόρφωμα, εμείς οι λευκοί γηγενείς Ευρωπαίοι και ο πολιτισμός μας, δεν έχουμε καμία θέση.
Γι αυτό και πρέπει να αντικασταθουμε από εύκολα χειραγωγισιμες μπάσταρδες ράτσες [ευραραβικες ή αφροασιατικές] για τις οποίες όλες οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είναι άχρηστες [και ουσιωδώς άγνωστες]
Η δημοκρατία παραδείγματος χάριν ως ελληνικό δώρο στον πολιτισμό και ευρωπαϊκό κεκτημένο, θα πρέπει να καταντήσει ένα θλιβερό ανέκδοτο, όπως λόγου χάριν είναι στο Ιράν ή στην Τουρκία ή στο Κατάρ ή στον «παράδεισο» της Βόρειας Κορέας.
Κι όσον αφορά τα δικαιώματα της εργατιάς, θα πρέπει να συρρικνωθούν σε επίπεδα τριτοκοσμικης μουσουλμανικης χώρας.

Σ' αυτόν τον Αρμαγεδώνα κατά της ελευθερίας και της ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών, δεν χωράνε πλέον ούτε δεξιές, ούτε αριστερές ιδεολογίες, με τη μορφή που τις είχαμε αναπτύξει στην παλιά Ευρώπη.

Πολιτικές συμμορίες σαν τους συριζαιους ή σαν τους μητσοτακαιους, δεν διαφέρουν σε τίποτα, παρά μόνον στο ποιος από τους καπο ντι τουτι καπι, θα έχει το μεγαλύτερο μερίδιο, στο σχέδιο της ολοκληρωτικης εξαφάνισης των εθνών/κρατών τους.

Η κωμωδία της ιστορίας είναι ότι οι λευκοί γηγενείς Ευρωπαίοι, θα βομβαρδιστουν σε λίγες ημέρες από τις πυροβολαρχιες των ΜΜΕ, που θα προσπαθούν να πείσουν εκατομμύρια ανθρώπους, ότι η μαύρη επέτειος της 25ης Μαρτίου του 1957, γιορτάζεται για το καλό τους!

Κι ύστερα, θλιβεροί και άβουλοι, θα τρέχουν στα συσσίτια των δήμων [όπου θα σερβίρουν και μπακαλιάρο] ή στις οθόνες των τηλεοράσεων τους, όπου οι ίδιοι οι δήμιοι τους θα εκστομίζουν δεκάρικους για την τάχα μου ειρήνη των λαών και την αλληλεγγύη ανθρώπου προς τον άνθρωπο!

Τι κρίμα για την Ευρώπη του Ταρκόφσκι, του Ηροδότου και του Κιρκεγκααρντ, που βουλιάζει χαμογελώντας, στις μαύρες επετείους των μαύρων λαθροεισβολεων της... 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου